Η πολιτική Τσίπρα-Κοτζιά οδηγεί την Ελλάδα σε νέου Εθνικούς κινδύνους.

Η πολιτική Τσίπρα-Κοτζιά οδηγεί την Ελλάδα σε νέου Εθνικούς κινδύνους.

Μεγαλώνει ο κίνδυνος για το Κυπριακό αλλά και για την ελληνική ΑΟΖ.

ΝΕΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΣΙΠΡΑ-ΚΟΤΖΙΑ

Οι αμερικανικές μεθοδεύσεις ενόψει της συνάντησης Τραμπ – Πούτιν όπου θα γίνει συνολική διαπραγμάτευση.  Μεγάλος ο κίνδυνος στο Κυπριακό και στην ελληνική ΑΟΖ. Τι ανταλλάγματα θα δώσουν στην Τουρκία για να επανέλθει στο «μαντρί» της Δύσης;

Του Νίκου Σταματάκη*

Και να υπήρχαν κάποιες, ελάχιστες, αμφιβολίες για το ποιος ελέγχει ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια των εξελίξεων στην περιοχή των Βαλκανίων και της Αν. Μεσογείου αυτές διαψεύσθηκαν χθες με τα τηλεφωνήματα του Αμερικανού αντιπροέδρου κ.Πενς προς τους κκ.Τσίπρα και Ζάεφ.   Μόλις έγινε αντιληπτό στην Ουάσιγκτον ότι η «μετά πολλών βασάνων και κόπων επιτευχθείσα» συμφωνία Ελλάδας – ΠΓΔΜ πάει να τιναχθεί στον αέρα μέσα στην προχειρότητα και την αμφισημία της, αποφασίσθηκε η πυροσβεστική επέμβαση «άνωθεν».  Κύριος στόχος του κ.Πενς ήταν η στήριξη των εκλεκτών της υπερδύναμης «διδύμων» πρωθυπουργών Τσίπρα και Ζάεφ. Ασφαλώς και είναι «δίδυμοι» – όχι μόνο από άποψη εμφάνισης και ενδυματολογικών και άλλων επιλογών, αλλά κυρίως από την άποψη της απόλυτης ταύτισης με τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή και της απόλυτης στήριξης από τις αντίστοιχες πρεσβείες και μυστικές υπηρεσίες.

Είναι χρήσιμο πάντοτε να έχουμε υπόψη το γεωπολιτικό πλαίσιο των εξελίξεων στα εθνικά θέματα, στο οποίο κυριαρχεί η επικείμενη (16 Ιουνίου) συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στο Ελσίνκι.  Είναι σαφές ότι στη συνάντηση αυτή θα επιδιωχθεί – κατά τη γνώμη μας με αρκετές πιθανότητες επιτυχίας – μια συνολική διαπραγμάτευση των μεγάλων ανοιχτών μετώπων μεταξύ των δύο αντιπάλων χωρών κυρίως στη Συρία και την Ουκρανία. Το μοτίβο που προωθείται από αμερικανικής πλευράς (ασφαλώς εμπνεύσεως Κίσινγκερ) τα λέει όλα: «Είμαστε αντίπαλοι, αλλά δεν υπάρχει λόγος να είμαστε εχθροί…»  Είναι χαρακτηριστικοί οι ψίθυροι αμερικανών διπλωματών που προϊδεάζουν για την απόφαση του Τράμπ να υποχωρήσει στο θέμα της Κριμαίας, αναγνωρίζοντας (την «ιστορική» άλλωστε) ρωσική κυριαρχία και να προχωρήσει σε άρση των εμπορικών κυρώσεων.  Με ποια άραγε ανταλλάγματα θα το κάνει;

Τα ανταλλάγματα έχουν ασφαλώς να κάνουν με την γενικότερη γεωπολιτική αντιπαράθεση στην Αν.Μεσόγειο και τη Μ.Ανατολή – και αφορούν άμεσα και το ρόλο της Τουρκίας. Εδώ και αρκετό καιρό η Ρωσία έχει αρχίσει να αποσύρει από την Συρία το μεγαλύτερο μέρος των αεροπορικών και άλλων δυνάμεών της σε μια ένδειξη διαθέσεως συναλλαγής. Πρόκειται ασφαλώς για απόφαση του Βλαντιμίρ Πούτιν μετά την μεγάλη νίκη που κατήγαγε στην Συρία όπου και πέτυχε όλους τους στόχους του στην περιοχή.  Ο κ.Πούτιν, ως ικανότατος ηγέτης που είναι, βλέπει ότι δεν μπορεί να προχωρήσει σε παγκόσμια αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ (ακόμα και αν έχει την φιλόδοξη Κίνα στο πλευρό του) και επιλέγει να ανταλλάξει τα όσα έχει κερδίσει στην Μ.Ανατολή με εκείνα που τον ενδιαφέρουν περισσότερο κυρίως στην Ουκρανία και την Κριμαία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο γενικότερο παιχνίδι συνδιαλλαγής κεντρική θέση θα έχει και «ο ρόλος της Τουρκίας».  Ας μην ξεχνάμε ότι η ρωσική διπλωματία και γενικά η ρωσική εξωτερική πολιτική είναι κατά βάση «συντηρητική», επιδιώκει μακροπρόθεσμες λύσεις και ανάλογη τήρηση των μεγάλων συμφωνιών: η συμφωνία της Γιάλτας όσον αφορά την περιοχή μας είναι ακόμα σε ισχύ. Αν λάβουμε υπόψη ότι μόλις προχθές το τουρκικό υπ.Εξωτερικών ανακοίνωσε την αποχώρηση των τουρκικών δυνάμεων από το Αφρίν στη ΒΔ Συρία, για την κατάκτηση του οποίου τόσο αίμα χύθηκε, ενώ ταυτόχρονα πληθαίνουν τα νέα για την τελική εγκαθίδρυση της κουρδικής αυτονομίας στη Συρία τότε η εικόνα ξεκαθαρίζει.  Το κρατούμενο είναι η αυτονομία των Κούρδων της Συρίας η οποία δείχνει να έχει συμφωνηθεί μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας και των λοιπών δυνάμεων.

Στη Συρία χαμένη φαίνεται ότι θα βγεί σαφώς η Τουρκία καθώς με τον ένα τρόπο ή τον άλλο θα αποδεχθεί την δημιουργία αυτόνομου Κουρδικού κράτους στα νότια σύνορά της.  Το εάν το κράτος αυτό θα έχει πρόσβαση στη Μεσόγειο Θάλασσα είναι πλέον θέμα χρόνου όπως δείχνει η αποχώρηση των Τούρκων από το Αφρίν.  Το Ιράν φαίνεται ότι κερδίζει (προσωρινά κατά τη γνώμη μας) τον στόχο του, δηλαδή τον σιϊτικό διάδρομο προς την Μεσόγειο μέσω Βαγδάτης και Δαμασκού που θα κείται νοτίως της κουρδικής αυτόνομης περιοχής. Υπό το πρίσμα αυτό το ερώτημα είναι τι ρόλος επιφυλάσσεται για την Τουρκία έτσι ώστε να επανέλθει στο «μαντρί» της Δύσης. Επειδή φαίνεται ότι θα επιδιωχθεί η επάνοδός της και όχι η «τριχοτόμησή» της – τουλάχιστον σε αυτή τη φάση…

Οι ελληνικοί φόβοι έχουν ασφαλώς να κάνουν με το Κυπριακό και την ανακήρυξη της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).  Ηδη στο Κυπριακό τα άσχημα νέα αφορούν την επανεμπλοκή του ΓΓ του ΟΗΕ κ.Γκουτιέρεζ σε νέα «ανανική» επιχείρηση.  Στο θέμα της ΑΟΖ οι προεργασίες που λαβαίνουν χώρα στον καθορισμό των αποκλειστικών ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας πρέπει να μας δημιουργούν μεγάλη ανησυχία. Εχει διαρρεύσει από πολλές πηγές ότι η Αλβανία θα λάβει «καλύτερη» συμφωνία από αυτήν που διαπραγματεύθηκε στη δεκαετία του 1990 η Ντόρα Μπακογιάννη και εφάρμοζε κατά γράμμα το Δίκαιο της Θάλασσας. Η συμφωνία αυτή ακυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Αλβανίας μετά από υπόγεια τουρκική παρέμβαση.  Με ποιο τρόπο λοιπόν θα είναι η νέα συμφωνία που διαπραγματεύεται ο κ.Κοτζιάς καλύτερη;

Ολη η ουσία της υπόθεσης κρύβεται στην επήρεια που θα έχουν οι Διαπόντιες Νήσοι (Μαθράκι, Οθωνοί, Ερείκουσα), ειδικά η τελευταία.  Εάν η έκφραση «καλύτερη συμφωνία» προς όφελος της Αλβανίας αφορά την μείωση της ΑΟΖ που δικαιούνται οι Διαπόντιες Νήσοι προς όφελος του παρακείμενου «ηπειρωτικού όγκου» της Αλβανίας, τότε ασφαλώς βρισκόμαστε μπροστά σε τεράστιο εθνικό κίνδυνο, επειδή θα δημιουργηθεί νομικό προηγούμενο. Ας μην ξεχνάμε ότι οι αποκλειστικές ζώνες Ελλάδας και Κύπρου – εφόσον καθοριστούν με βάση το Διεθνές Δίκαιο – εφάπτονται μόνο σε μια συνοριακή γραμμή 50 χιλιομέτρων, ΝΑ του συμπλέγματος Καστελορίζου.  Εάν υποτεθεί ότι η Ελλάδα αποδέχεται μείωση της «επήρειας» του συμπλέγματος των Διαποντίων Νήσων απέναντι στον ηπειρωτικό όγκο της Αλβανίας, τότε η Τουρκία με μεγάλη άνεση θα απαιτούσε (εν ανάγκη και σε κάποιο Διεθνές Δικαστήριο) την μείωση της επήρειας του Συμπλέγματος Καστελορίζου.  Η Τουρκία έτσι θα κατάφερνε τον αιώνιο στρατηγικό της στόχο, δηλαδή τη διάσπαση της συνέχειας του ελληνικού χώρου από την Ελλάδα στην Κύπρο.

Δυστυχώς η ακατάσχετη έφεση που έχει καταλάβει τους Τσίπρα και Κοτζιά να τσουβαλιάσουν κάθε ανοιχτό εθνικό θέμα μας προξενεί μεγάλη ανησυχία.  Με ανάλογο πάθος επεδίωξαν και άλλοι «πατριώτες» να λύσουν εθνικά θέματα στο παρελθόν και οδήγησαν σε εθνικές καταστροφές.  Κοινός παρονομαστής σε όλες τις περιπτώσεις ήταν η άσκεφτη αποδοχή των υποσχέσεων των Μεγάλων Δυνάμεων, δήθεν «φίλων» της Ελλάδας.  Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα επείγετο τόσο ο κ.Κοτζιάς ούτε ο κ.Τσίπρας εάν δεν τους είχαν μαγεύσει οι «σειρήνες» από την Ουάσιγκτον που τους έχουν υποσχεθεί τα πάντα και σε προσωπικό επίπεδο και σε γεωπολιτικό (εξουσία, χρήματα, ΑΟΖ, πετρέλαια και πάλι χρήματα….)  Ας μην βλέπουν μόνο το τυρί αλλά και την «φάκα»…  Μακάρι οι εξελίξεις να με διαψεύσουν και μακάρι η Τουρκία να εξαναγκασθεί στρατιωτικά (με πολυμερή ενέργεια Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου-Ισραήλ υπό αμερικανική καθοδήγηση όπως ψιθυρίζεται) να αποδεχτεί το Δίκαιο της Θάλασσας. Αλλά καλό θα ήταν να είμαστε προετοιμασμένοι και για το αρνητικό ενδεχόμενο να επιβληθούν στον Ελληνισμό νέα «ξεπουλήματα» εθνικής κυριαρχίας… Ειδικά τώρα που υπάρχει πρόθυμη ηγεσία…

Nέα Υόρκη, 7 Ιουλίου 2018

n.stamatakis@aol.com

*Ο Νίκος Σταματάκης είναι διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών, διεθνολόγος και επιχειρηματίας που ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

You may also like

Μυρσίνη Ζορμπά : Φασαρία για το τίποτα η μεταφορά μνημείων στο υπερταμείο

Ως «φασαρία για το τίποτα» χαρακτήρισε η υπουργός