Πως μπορούν άνθρωποι που κατέστρεψαν την χώρα να φέρουν την αλλαγή;

Πως μπορούν άνθρωποι που κατέστρεψαν την χώρα να φέρουν την αλλαγή;

Προφανώς και δεν μπορούν.Αν μπορούσαν θα το είχαν κάνει εξ’αρχής. Μόνη λύση μια κυβέρνηση προσωπικοτήτων και σε συντακτική βουλή.

ΣΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΙΣΩΣ ΒΡΕΘΟΥΝ ΟΙ ΣΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ

Ο θυμός είναι κακός σύμβουλος – ας τον παραμερίσουμε.  Ας αναλογιστούμε ο καθένας και όλοι μαζί τις ευθύνες μας.  Και ας προχωρήσουμε σε κυβέρνηση προσωπικοτήτων και σε συντακτική Βουλή. Εκείνοι που κατέστρεψαν ποικιλοτρόπως την χώρα δεν θα φέρουν ΠΟΤΕ το νέο.

Του Νίκου Σταματάκη*

Η πύρινη λαίλαπα που έπληξε τις τελευταίες μέρες την Αττική δεν έκαψε μόνο ανθρώπους και σπίτια, αλλά πυρπόλησε και τα υπολείμματα του σαθρού μεταπολιτευτικού πολιτικού και κοινωνικού ιστού.  Στης «Ραφήνας της ολόμαυρη ράχη», σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, αμαρτωλή πολιτική ηγεσία και συνένοχοι πολίτες αντάμα, πρέπει τώρα να συμμαζέψουν τα κουρέλια της ύπαρξής τους και βγάλουν τα σωστά συμπεράσματα.  Ας μην υπάρχει αμφιβολία ότι, εφόσον η ενδοσκόπηση είναι ειλικρινής, στις στάχτες της πυρκαγιάς ίσως βρεθούν οι σπόροι της κοινωνικής αναγέννησης.

Ένα θα τονίσουμε εξαρχής, ότι ο προπατορικός μας «θυμός», η «μήνις» της πρώτης λέξης της Ιλιάδας («Μήνιν άοιδε θεά» – τόσο βαθιά είναι ριζωμένα τα κακά μας χούγια), δεν είναι καλός σύμβουλος. Ας τον αφήσουμε στην άκρη εάν πράγματι θέλουμε το καλό της Ελλάδας. Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη, ας πιούμε ένα σφηνάκι ξύδι και ας το πάρουμε απόφαση: ΟΛΟΙ ΦΤΑΙΝΕ και κανείς μα κανείς δεν μπορεί να είναι τιμητής – ειδικά όσοι είχαν αναλάβει στο παρελθόν ή έχουν τώρα πολιτικό αξίωμα και υπεύθυνη θέση στον κρατικό μηχανισμό. Καθώς επίσης και οι παντογνώστες κονδυλοφόροι του τύπου, που με ευκολία αναλύουν τις ευθύνες των «άλλων» αλλά ποτέ δεν θίγουν την συντεχνία τους. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν «των ευθυνών το ανάγνωσμα»…. Τα συγκεκριμένα αίτια της καταστροφής πολλοί και ειδικοί έχουν ήδη αναλύσει: από τις ελλείψεις του κρατικού μηχανισμού έως τα αυθαίρετα, την έλλειψη κτηματολογίου και δασολογίου, τις ανύπαρκτες αντιπυρικές ζώνες, τους …ξύλινους στύλους της ΔΕΗ, την αγάπη μας για τα εύφλεκτα πεύκα κλπ.  Εμείς θα εστιάσουμε στα βαθύτερα αίτια.

Εάν υπήρχε έστω η παραμικρή αμφιβολία για την εξαχρείωση της πολιτικής ηγεσίας (η οποία σε όλο, τον κόσμο έχει ασφαλώς την ευθύνη των χειρισμών κάθε κρίσης) αυτή διαλύθηκε όταν ο υπεύθυνος υπουργός κ.Τόσκας ακούστηκε – με τρόπο υποτιμητικό για τη νοημοσύνη όλων – να ανακοινώνει ότι υπέβαλλε την παραίτησή του, «αλλά ο κ.Τσίπρας δεν την έκανε δεκτή»… Ηταν το έσχατο δείγμα εξευτελισμού των σημερινών καρεκλοκένταυρων που στα νιάτα τους υπήρξαν αριστεροί… Υπήρξαν ιδεολόγοι μιας Αριστεράς που είχε σημαία της τον «προγραμματισμό» (και μάλιστα τον «οικονομικο/κοινωνικό») και Ευαγγέλιό της την «αυτοκριτική»… Και προχθές απέδειξαν την απόλυτη ανικανότητά τους να προγραμματίσουν τα στοιχειωδέστερα – ούτε καν να συντονίσουν δεν μπόρεσαν.  Οσο για την έλλειψη κάθε διάθεσής αυτοκριτικής (άλλωστε πάντοτε με περισσή υποκρισία την έκαναν στα όργανα του κόμματος οι αριστεροί), η δήθεν «παραίτηση» του κ.Τόσκα μιλά από μόνη της… Συμπέρασμα πρώτο λοιπόν:  Εάν ο μέσος έλληνας αναγνώσει σωστά τις συνέπειες των πυρκαγιών, η όποια στο παρελθόν κλίση του προς την αριστερά θα υποστεί θανατηφόρα εγκαύματα….  Και μόνο αυτό το αποτέλεσμα να έχουν οι πυρκαγιές – να εξαφανίσουν δηλ. τις αριστερές αγκυλώσεις των νεοελλήνων – το κέρδος θα υπερκαλύψει και το πένθος και τις ζημίες…

Βεβαίως και οι πρόσφατοι κυβερνήσαντες της «άλλης πλευράς» δεν αποδείχτηκαν καλύτεροι. Αλλά ούτε τον προγραμματισμό είχαν σημαία, ούτε την αυτοκριτική Ευαγγέλιο.  Τραγική ειρωνεία έφερε τώρα τον Αλέξη Τσίπρα στη θέση του Κώστα Καραμανλή.  Τον Τσίπρα που στις φωτιές του 2007 κατηγορούσε την τότε δεξιά κυβέρνηση για ανικανότητα, ενώ τώρα ο ίδιος αποδεικνύεται απείρως χειρότερος. Εφτασε μάλιστα στον «παλαιοκομματικό» εξευτελισμό να μοιράζει πεντοχίλιαρα και διορισμούς στο δημόσιο για να καλύψει τις πομπές του και να σιγάσει την οργή του κόσμου.  Σε ποια χώρα του κόσμου ανακοινώνονται διορισμοί ως μέτρο ανακούφισης των πληγέντων από όποια καταστροφή; Αν το πώ στους αμερικανούς φίλους μου θα γελάνε με την καρδιά τους…

Για να λέμε την αλήθεια υπήρξαν εποχές που κάτω από δεξιές, κεντρώες ή και δικτατορικές κυβερνήσεις το κράτος λειτουργούσε σαφώς καλύτερα έστω και με πεπαλαιωμένα μέσα.  Και υπήρχαν ακόμα  «θεσμοί εθελοντισμού» στην αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων που η μεταπολιτευτική παρακμή παρέσυρε και διέλυσε. Η ειρωνεία της στιγμής είναι ότι ο Κυριάκος ετοιμάζεται να πλασαριστεί ως αναγκαστική επιλογή… Αυτός, ο κατεξοχήν εκπρόσωπος της οικογενειοκρατίας που μόλις προχθές δήλωσε σε ξένο ΜΜΕ χωρίς να κοκκινίσει από ντροπή ότι «θα μειώσει το κράτος χωρίς να κάνει απολύσεις…»  Δεν έλεγε καλύτερα ότι θα κάνει ομελέτα χωρίς να σπάσει αυγά;

Αρκετά με τις ευθύνες των δήθεν «υπεύθυνων»…  Ας κοιταχτούμε λοιπόν τώρα στον καθρέφτη, εμείς το έθνος των εκ φύσεως αναρχικών που θεωρούμε «ελευθερία» την καταπάτηση των δικαιωμάτων των συμπολιτών μας.  Που μας ενοχλούν – δικαιολογημένα – οι κουκουλοφόροι και οι αναρχικοί των Εξαρχείων όταν τα σπάνε.  Αλλά όταν οδηγούμε άναρχα χωρίς να λογαριάζουμε σήματα και κανόνες ή ακόμα και μεθυσμένοι η απάντηση είναι συνήθως ένα «έλα μωρέ»… Οταν χτίζουμε το αυθαίρετό μας όπου βρούμε νομίζουμε ότι είμαστε μάγκες και έξυπνοι…  Και όταν δεν μας φτάνουν τα πεύκα της περιοχής – τα οποία δεν ήταν ντόπια στην Αττική όπου κυριαρχούσαν οι ελιές και οι συκιές – φυτεύουμε κι άλλα έτσι ώστε οι φωτιές να εξαπλώνονται πιο εύκολα και νομίζουμε ότι κάνουμε καλό στο περιβάλλον…  Οταν τέλος έρθει η αναπόφευκτη συμφορά τότε περιμένουμε από το «κράτος» να μας σώσει.  Αλλά ποιο κράτος; Το κράτος όπου διορίσαμε τον «βουτυρομπεμπέ» τον κανακάρη μας, περιμένουμε να μας σώσει;

Και όταν το κράτος έρθει τελικά να μας σώσει δυσκολευόμαστε να υπακούσουμε στις οδηγίες των αρχών και κάνουμε του κεφαλιού μας – όπως έγινε τις μέρες αυτές… Επειδή προφανώς έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας… Αλλά εάν εμείς οι ίδιοι δεν αλλάξουμε νοοτροπία θα είμαστε πάντοτε άξιοι της τύχης μας…  Νομίζουμε άραγε ότι με τα ίδια μυαλά θα φέρουμε αλλαγή;  Τουλάχιστον ας μην ξεχνάμε να ευχαριστούμε τα παιδιά των Ενόπλων Δυνάμεων γιατί εκεί ευτυχώς ακόμα υπάρχει σχετική αξιοκρατία και οργάνωση…

Στο τέλος της αναγκαίας ενδοσκόπησης θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί περιμένουμε από τους ίδιους πολιτικούς ηγέτες – τους οποίους εμείς ψηφίσαμε και ξαναψηφίσαμε – που έφεραν την χρεοκοπία και την καταστροφή να φέρουν την αλλαγή;  Είναι ποτέ δυνατόν οι υπαίτιοι της καταστροφής να φέρουν το νέο; Περιμένουμε από τις μαφιόζικες συμμορίες – οικογενειακές και συντεχνιακές – που έφεραν την χώρα στο χείλος του γκρεμού να φέρουν το αύριο;

Δεν πρέπει να γελιόμαστε.  Απαιτείται κυβέρνηση προσωπικοτήτων «ειδικού σκοπού» με ενισχυμένες εξουσίες και τουλάχιστον διετούς διάρκειας στην οποία θα ηγούνται αναγνωρισμένες προσωπικότητες και πιθανόν διακεκριμένοι Ελληνες της Διασποράς. Θα αναφέρω δύο ονόματα ανάμεσα σε αρκετά που υπάρχουν: Βασίλειος Μαρκεζίνης και Σταμάτης Κριμιζής, μαζί με διακεκριμένους ανώτερους δικαστικούς.  Και ασφαλώς απαιτείται  Συντακτική Εθνοσυνέλευση.  Στα επί μέρους πολλοί έχουν ήδη καταθέσει προτάσεις –  με πρώτες την αναθεώρηση του πολιτεύματος επί το «προεδρικότερον», την μείωση του αριθμού των βουλευτών, την θέσπιση δρακόντειων μέτρων ευθύνης υπουργών και τη ριζική αναδιοργάνωση του Δημόσιου τομέα.  Αλλά ας ξεκινήσουμε επιτέλους από τα αυτονόητα.  Ας πάνε στην άκρη οι ανίκανοι όλων των κομμάτων… Αρκετά πια..

Nέα Υόρκη, 27 Ιουλίου 2018

n.stamatakis@aol.com

*Ο Νίκος Σταματάκης είναι διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών, διεθνολόγος και επιχειρηματίας που ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

You may also like

Στη μνήμη του «Μπλόκου της Κοκκινιάς»

Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε τον Αύγουστο του 2013